Van besties naar buren aan de St. Catharinastraat
Bente (24) en Isa (23) liepen elkaar totaal onverwacht weer tegen het lijf bij het kijkmoment van project St. Catharinastraat. Dat ze elkaar daar zouden tegenkomen, hadden ze allebei niet zien aankomen. Ze kenden elkaar van vroeger, en dat voelde eigenlijk meteen weer vertrouwd. Van nachtelijke fietsritjes na het stappen tot elkaars gereedschap lenen: dit is hun verhaal.
Op zoek naar een eigen plek
Bente groeide op in Eindhoven en woonde altijd bij haar ouders. Tot het moment kwam dat ze wel behoefte had aan een eigen plek. “Ik ben op een leeftijd dat ik daar wel aan toe ben,” vertelt ze. “Ik heb lang bij mijn ouders kunnen wonen, maar het is op een gegeven moment ook fijn om iets voor jezelf te hebben.” Isa woonde al eerder op zichzelf, samen met een vriendin in het centrum. Na een periode weer bij haar vader te hebben gewoond, begon het opnieuw te kriebelen. “Als je eenmaal op jezelf hebt gewoond, wil je daarna niet te lang meer bij je vader wonen,” zegt ze lachend.
Een pareltje in het centrum
Beide dames waren op zoek naar een woning die paste bij hun huidige levensfase: zelfstandig, centraal en dichtbij alles wat ze graag doen. “Binnen het project stonden meerdere woningen,” vertelt Bente. “Ik wilde graag een buitenruimte. De woning waar ik op reageerde was ruim en had een balkon.” Isa vult aan: “De locatie sprak me meteen aan, maar ook dat het nieuwbouw is. En het binnenplaatsje voelde gezellig: veel groen, midden in de stad en toch rustig.”
Ze reageerden allebei op een andere woning binnen hetzelfde project. Niet veel later waren ze ingeloot en volgde de kijkdag.
Een onverwachte ontmoeting
Bente ging samen met haar moeder kijken en liep het terrein op. Tot ze ineens een bekend gezicht zag. “Ik zag haar staan en dacht: wacht even…,” lacht ze. Daar stond Isa. Voor beiden was de verrassing groot: na vijf jaar stonden ze ineens weer tegenover elkaar, dit keer op een plek die zomaar hun nieuwe thuis kon worden. Isa: “De moeder van Bente herkende me niet eens, omdat ik zo veranderd ben.”
Terug in de tijd
Het moment bracht meteen herinneringen terug. Acht jaar geleden leerden ze elkaar kennen tijdens hun mbo-opleiding. “Drie jaar lang waren we besties,” vertelt Isa. “We waren elk weekend samen, gingen naar café Sands en beleefden van alles. Ik sliep dan vaak bij Bente na het stappen. Het was echt de tijd waarin je jezelf ontdekt, en dat deden we samen.” Wat hen toen het meest verbond? Bente hoeft er niet lang over na te denken: “We lachten vooral. Heel veel. Zó veel dat we in de klas regelmatig uit elkaar werden gehaald.”
Bondgenoten
Inmiddels zijn ze allebei in hun nieuwe woning aan de St. Catharinastraat getrokken. Het project bracht niet alleen nieuwe woonruimte, maar ook nieuwe ontmoetingen. Ze zoeken elkaar regelmatig op: om gereedschap te lenen, even een deur voor de ander open te doen of om samen na te denken over vloeren, meubels en verf. “Het is heel fijn dat je tijdens het klussen en verhuizen iemand dichtbij kent,” vertelt Bente. “Het voelde alsof ik het niet helemaal alleen hoefde te doen.”
Verschil in smaak
Tijdens die momenten merken ze ook hoe verschillend ze inmiddels zijn. Waar ze vroeger bijna hetzelfde waren, is dat nu juist een contrast. “Toen we met de studie begonnen, hadden we dezelfde visie, qua stijl, werk, kleding en interesses,” zegt Bente. “Nu zijn we totaal verschillend, behalve in humor.” Dat verschil zie je ook terug in hun interieur. Waar Isa houdt van kleur en tierelantijntjes, kiest Bente juist voor rust en eenvoud. Isa lacht: “Er staat zó veel spul in mijn huis. En ik vind het nog steeds niet af. Ik wil meer kunst aan de muur, meer kleur en meer lampen.”
Een kijkje in de toekomst
De komende tijd staat voor beiden in het teken van echt landen. Hun huis verder eigen maken, en de laatste keuzes maken. “Ik kan niet wachten tot alles af is,” zegt Bente. “Al heb ik nog niet bedacht welke kleur op de muur komt.” Isa oppert lichtroze – waar Bente de kriebels van krijgt. Isa hoopt haar huis binnenkort ook met een huisdier te delen. “Ik ben bij het asiel geweest voor een kat of kitten. Nu ik alleen woon, lijkt het me fijn om zo’n klein, pluizig vriendje om me heen te hebben.”
Hun vriendschap ziet er inmiddels anders uit dan vroeger. Minder appelflappen en bier in bed, maar meer boormachines, verfrollers en korte bezoekjes tussendoor. “We zijn allebei onze eigen kant opgegaan,” zegt Isa. “Maar nooit met ruzie.” Bente vult aan: “Het is gewoon fijn dat we elkaars buren zijn. Zonder verwachtingen. Dat past heel goed bij deze fase.”
