HOME > Actueel > Vluchtelingenmentorproject ervaringen
17 oktober 2017

Vluchtelingenmentorproject ervaringen

Drie jongens van pakweg 16, 17 jaar leggen gezellig een kaartje met hun buurmeisjes. Communiceren is lastig, maar een knipoog en een lach begrijpt iedereen. En gelukkig kunnen ze weer lachen. Mulue, Elias en Dlyet, ontvluchtten anderhalf jaar geleden hun vaderland Eritrea, op zoek naar een toekomst.

In Eritrea wachtte het drietal een uitzichtloos bestaan. Geen enkele vrijheid, Iedere vorm van kritiek wordt met geweld de mond gesnoerd en de militaire dienstplicht kan wel tien jaar duren. En dus begonnen Elias, Mulue en Dlyet aan een lange, gevaarlijke tocht richting vrijheid. Eritrea, Ethiopië, Sudan, Libië, de oversteek naar Italië, om vervolgens in Nederland te eindigen. Na drie maanden opvang in Borculo krijgen ze de felbegeerde verblijfsvergunning. Met dat document vinden ze een eigen, veilige plek in Eindhoven. In een huurwoning van Sint Trudo.

Overdag gaan ze naar school, in hun vrije tijd chillen ze wat met vrienden. Elke dag komt er een woonbegeleider van Combinatie Jeugdzorg en wekelijks krijgen ze bezoek van hun ‘voogd’ van Nidos, de instantie die voogdij heeft over minderjarige asielzoekers die zonder ouders in Nederland zijn. En voor de alledaagse, praktische burenhulp, de gezelligheid en een luisterend oor zijn daar hun mentoren Florith en Joes.

Studenten Florith (eerstejaars master Supply Chain Management aan Tilburg University) en Joes (afstuderend Industrieel Ontwerper aan de TU/e) zijn buren van de drie jongens. Florith: “Begin dit jaar werden we gevraagd om mee te doen met het vluchtelingen-mentorproject van Sint Trudo. Natuurlijk, ik wil anderen best een handje helpen. Zeker mijn buren.” “Als mentor beteken je echt iets voor een ander,” voegt Joes toe. “En het verruimt je eigen wereldje. Dingen die voor jou zo vanzelfsprekend zijn, zijn dat voor een ander helemaal niet. Vrijheid bijvoorbeeld.”

Florith ziet het mentorschap als een leuke vriendschap. “We eten regelmatig samen. Soms koken Elias, Mulue en Dlyet. Pittig maar lékker!” “Ondertussen leren ze vanzelf Nederlands,” besluit Joes. “We wijzen ze de weg, helpen als ze iets niet begrijpen. En wanneer je een Nederlands iemand aan de telefoon krijgt die je moet uitleggen waar je woont, is het maar wat makkelijk als je even bij je buurmeisjes kunt binnenlopen, toch?”

Meedoen aan het vluchtelingenmentorproject?
Stuur een mail naar bijzonderklanten@trudo.nl.
Jasmijn van den Berg geeft je graag verdere informatie.

LEES OOK